บุหรี่ สาระ และ ลาออก
สักพักหนึ่งแล้ว ที่ฉันทำตัวเป็นผู้หญิงแบบที่เค้าเรียกกันสมัยนี้ว่า ลั้้ลลา
ฉันลาออกจากความเป็นคนทำงาน
ลาออกจากการเป็นคนมีสาระวันละมากกว่าเก้าชั่วโมง ได้หนึ่งเดือน
พับการจงรักพักดีกับองค์กรห่วยๆที่เอาเปรียบและเหยีดคนเอเชียยังกับคนประเทศโลกที่สาม
ปิดสมองจากการคิดถึงคนรักที่ฝังลึกยังกับรอยสักในใจ
และหันหลังให้ความหลังกับวงดนตรีที่รักนักรักหนา
เมื่อทุกอย่างเล่นตลกกับเรานานไปแล้ว
ฉันก็หันมากดปุ่มเปลี่ยนโหมดตัวเอง ลองเล่นตลกกับสิ่งต่างๆดูซะบ้าง
และการทดลองก็เริ่มขึ้น
ฉันออกเที่ยวบ่อยๆ นอนหลับยาวๆ ทำตัวเกเร เป็นนักท่องเที่ยวชีวิต และเจ้าชู้ดูสักตั้ง!
....
ผ่านไปแล้วหนึ่งเดือน
หลังจากพยายามเอาชนะมนุษย์เพศชายที่เข้ามาในชีวิตสามสี่ ห้า คน
โดยที่ลึกๆไม่ได้รู้สึกสนใจอะไรคนพวกนี้เลย
แต่ตอนนี้ เวรกรรมตามทันแล้วล่ะสิ
เพราะรู้สึก กำลังตกหลุมใครหนึ่งคนที่ รักไม่ได้...
ฉันขอบใจธรรมชาติของตัวเอง พอๆกับรำคาญมัน
ทุกครั้งที่ฉันอยู่กับห้องหับ ตัวสะอาด ใจสะอาด
และถ้านึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมาสักตัวล่ะก็
แค่หนึ่งมวนขาวๆ ฉันก็ต้องถอดเสื้อผ้าอาบน้ำ แปรงฟัน ใหม่หมด
บางครั้งก็ต้องยืนอาเจียนใต้ฝักบัว เพื่อล้างคราบเขม่าบุหรี่มวนเดียวนั้นออกไป เพราะฉันแพ้บุหรี่!
แต่ะเวลาที่ตัวสกปรก ใจสกปรก อยู่ในที่ที่สับสนวุ่นวาย และในมือถือเหล้า ถือเบียร์แล้วล่ะก็
เพียงสามแก้วผ่านไป ฉันก็สูบบุหรี่ได้ปร๋อ โดยที่ไม่เป็นอะไรเลย
บางครั้งธรรมชาติก็เตือนเราอยู่เสมอๆ
ว่าแท้จริงแล้ว เรากำลังทำอะไร และเราทำได้ไหม ในขอบเขต และสภาพใจแท้จริงที่เป็นอยู่
เวลาจิตใจตกต่ำ จะทำร้ายตัวเองยังไง ก็เหมือนร่างกายจะรับได้
แต่สักพัก เมื่อสติกลับคืนสู่หัวใจ จะทำอะไร ร่างกายมันไม่รับเอาซะเลย
...
เมื่อรักไม่ได้
น้ำตาก็จะไหล หลังจากจูบ..
ความรู้สึกเจ็บและผิด วิ่งไปทั่วทั้งตัวที่กำลังกอดคนที่ไม่จริงใจกับเรา
..
หากฉันชอบใครสักคนไม่ได้
ธรรมชาติก็คงจะพยามบอกให้ กลับตัวกลับใจซะ
แต่แล้วถ้าฉันดื้อล่ะ
หายนะคงเกิด ยิ่งกว่าเวลาแพ้บุหรี่แน่ๆ!
....
sixdegrees
26 มิ.ย. 2011 เวลา 16:47 น.
เอาชนะใจตัวเองยากหน่อย แต่ก็ต้องพยายามดูนะ
ชีวิตจะเป็นไงเบื่อๆ เซ็งๆ ก็เข้ามาเล่านะ อยากอ่านเหมือนเดิม ^^
ชอบบๆ
สู้ๆ ^^
น่าเศร้า แต่น่าจะไหวอยู่หรือเปล่า ?